ای شب از رویای تو رنگین شده

سینه از عطر توام سنگین شده

ای به روی چشم من گسترده خویش

شادیم بخشیده از اندوه، بیش

همچو بارانی که شوید جسم خاک

هستی ام زآلودگی ها کرده پاک

ای تپش های تن سوزان من

آتشی در سایه ی مژگان من

ای ز گندم زارها سرشارتر

ای ز زرین شاخه ها پر بارتر

ای در بگشوده بر خورشیدها

در هجوم ظلمت تردیدها

با توام، دیگر ز دردی بیم نیست

هست اگر، جز درد خوشبختیم نیست

این دل تنگ من و این بار نور؟؟

های و هوی زندگی در قعر گور؟؟

ای دو چشمانت چمنزاران من

داغ چشمت سرمه ی چشمان من

بیش از این از هرچه بر خود داشتم

هر کسی را چون تو می پنداشتم

درد تاریکیست، درد خواستن

رفتن و بیهوده خود را کاستن

سر نهادن بر سیه دل سینه ها

سینه آلودن به چرک کینه ها

در نوازش، نیش ماران یافتن

زهر، در لبخند یاران یافتن

زر نهادن بر کف طرار ها

گم شدن در پهنه ی بادار ها

 آه، ای با جان من آمیخته

ای مرا از گور من انگیخته

چون ستاره با دو بال زر نشان

آمده از دوردست آسمان

جوی خشک سینه ام را آب، تو

بستر رگهام را سیلاب، تو

در جهانی اینچنین سرد و سیاه

با قدمهایت، قدمهایم به راه

آه، ای روشن طلوع بی غروب

آفتاب سرزمین های جنوب

آه، آه، ای از سحر شاداب تر

از بهاران تازه تر، سیراب تر

عشق، دیگر نیست این، این سیرگیست

چلچراغی در سکوت و تیرگیست

از طرب ها تا سرم بی سار شد

این دگر من نیستم، من نیستم

حیف از آن عمری که با من زیستم

آه، می خواهم که بشکافم ز هم

شادیم یکدم بیالاید به غم

آه، می خواهم که برخیزم ز جای

همچو ابری اشک ریزم، های های

این دل تنگ من و این دود اود؟؟

در شبستان صحنه های جنگ و دود؟؟

 این هوای خالی و پروازها؟؟

این شب خاموش و این آوازها؟؟

ای نگاهت لای لایی سحر وار

گاهوار کودکان بی قرار

ای نفسهایت نسیم نیم خواب

شسته از من لرزه های اضطراب

خفته در لبخند فرداهای من

رفته تا اعماق دنیاهای من

ای مرا با شور شعر آمیخته

این همه آتش به شعرم ریخته

چون تب عشقم چنین افروختی

لاجرم شعرم به آتش سوختی

چرا دنیا پر از حادثه های وارونست؟؟؟

عاشق کسی میشی که عاشقی نمی دونه

من به دنبال تو و تو دنبال کسی دیگه

هیچکدوم از ما دوتا به اون یکی راست نمیگه

من واسه چشمای نازنین تو، یه دیوونم

من دوستت دارم، من دوستت دارم ولی، علتش رو نمیدونم

حالا که میخوای بری، حالا که میخوای بری بذار نگاهت بکنم

چون یه بار دیگه میخوام این دل رو ساکت بکنم

یه چیزی فقط بذار، یه چیزی فقط بذار که تووو روز تولدت

هدیه ام رو بیارم ، فقط بدم دست خودت

آدما فکر میکنن شاعرا خیلی غم دارن

کاش فقط این بود، اونا خیلی کسا رو کم دارن

عاشق کسی میشن که عاشقاش فراوونه

بین انتخاب عشقش، عمریه که حیروونه

اونی رو که دوست داری،  چرا تو رو دوست نداره؟؟؟

شاید هم دوستت داره، ولی به رووش نمیاره

    عید غدیر بر تمام شما مبارک

    امیدوارم دست امام علی که مشکل گشاست ، مشکلات من و شما رو هم رفع کنه.

    انشالله

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را                          که به ماسوا فکندی همه سایه ی هما را

دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین                              به علی شناختم من به خدا قسم خدا را

به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند                               چو علی گرفته باشد سر چشمه ی بقا را

مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ                        به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را

برو ای گدای مسکین در خانه ی علی زن                              که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

به جز از علی که گوید به پسر که قاتل من                      چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا؟

به جز از علی که آرد پسری ابوالعجایب                                که علم کند به عالم شهدای کربلا را؟

چو به دوست عهد بندد ز میان پاک بازان                      چو علی که می تواند که به سر برد وفا را؟

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت                             متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را؟

به دو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت                       که ز کوی او غباری به من آر توتیا را

به امید آنکه شاید برسد به خاک پایت                             چه پیامها سپردم، همه سوز دل، صبا را

چو تویی قضای گردان، به دعای مستمندان                          که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را

چه زنم چو نای هر دم، ز نوای شوق او دم؟                   که لسان غیب خوش تر بنوازد این نوا را

(( همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی                             به پیام آشنایی بنوازد آشنا را ))

ز نوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب                  غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهریارا

    مهر تو اگر به هستی ما افتاد                 هرگز به سرش خیال خاموشی نیست

در درگه عشق ، کنم از تو شکایت               گویند مرا کشت دو چشمان سیاهت

در هر نگهت مستی صد جام شراب است         چشمان تو میخانه ی دلهای خراب است

کاش بودی تا دلم تنها نبود                             تا اسیر غصه ی فردا نبود 

 کاش بودی تا برای قلب من                            زندگی اینگونه بی معنا نبود

 کاش بودی تا لبان سرد من                           بی خبر از موج و از دریا نبود

کاش بودی تا فقط باور کنی                            بعد تو این زندگی زیبا نبود

 گر با غم دوریت نسازم، چه کنم؟                 با یاد تو، گر عشق نبازم چه کنم؟

چون در نظرم تویی فقط صاحب عشق           گر من به تو ای عشق، ننازم چه کنم؟

از غمت اشک نریزم، تو بگو پس چه کنم؟           آتش این قلب خود را با چه خاموش کنم؟

مطمئن باش که مهرت نرود از دل من                مگر آنروز که در خاک شود منزل من

ببخشم که همش مزاحمت میشم.

میدونم که برات اصلا بنده ی خوبی نبودم.

خدایا خودت ببخش.خودت ببخش.

ازت چندتا خواهش دارم.......

و امیدوارم که برام انجامشون بدی.

اولیش درباره ی خودمه..ازت میخوام که کمکم کنی تا بتونم اول برای تو یک بنده و دوست خوب باشم و

دوم زندگیم رو اونطوری که دوست دارم بسازم.

دومیش اینکه: هوای باباها و مامان ها رو داشته باش....بهشون سلامتی و قدرت رویارویی با مشکلات

رو بده.

سومیش اینکه: یه دوستی دارم که تو هم خیلی خوب میشناسیش.....حتی بهتر از من و خودش...

ازت میخوام که کمکش کنی تا بتونه مشکلاتش رو حل کنه... یا لااقل باهاشون کنار بیاد.

چهارمیش اینکه: ازت میخوام اونی رو که دوستش داشتم و دلم رو شکست و خودت هم میدونی چرا و

میشناسیش، هرجا که هست، مراقبش باشی . (این بین خودمون بمونه: که هنوز دوستش دارم).

خدیا خیلی چیزا ازت میخوام، ولی میدونم که حالا وقتش نیست.

بقیه رو بعدا بهت میگم،( آخه بعضی ها رو باید خصوصی بهت بگم)

خوب خدا جون من خیلی خوابم میاد....... با اجازه ات میرم که بخوابم.

                                                تا بی خبر بمیرد در درد خود پرستی

عاشق شو  ار نه روزی کار جهان سرآید

                                               نا خوانده نقش مقصود از کارگاه هستی

 دوش آن صنم چه خوش گفت در محفل مغانم

                                               با کافران چه کارت گر بت نمی پرستی

سلطان من خدا را زلفت شکست ما را

                                               تا کی کند سیاهی چندین دراز دستی

در گوشه سلامت مستور چون توان بود

                                               تا نرگس تو با ما گوید رموز مستی

آن روز دیده بودم این فتنه ها که برخاست

                                               کز سرکشی زمانی با ما نمی نشستی

عشقت به دست طوفان خواهد سپرد حافظ

                                              چون برق از این کشاکش پنداشتی که جستی

اگــر غصه باريد از مـاه و سال                                  به ياد گذشته صبورم هنوز

شـکستند اگر قاب یــاد مــرا                                    دل شيشه دارم، بلورم هنوز

 ســفر چاره ی دردهايم نـشد                                    پر از فکر راه عبورم هنوز

 سـتاره شدن کار سختی نبود                                   گذشتم ولی غرق نورم هنوز

  پــر از خاطرات قشنگ توام                              پر از ياد و شوق و مرورم هنوز

  اگر کوک ماهور با ما نســاخت                             پر از نغمه ی پاک شورم هنوز

  قبول است، عمر خوشی ها کم است                         ولی با توام پس صبورم هنوز

 عشق برما حکم سنگینی نوشت

  گفته شد دل داده ها از هم جدا

 وای بر این حکم و این قانون زشت

فهميدن عشق را چه مشکل کردند

 ما را ز درون خويش غافل کردند

 انگار کسي به فکر ماهي ها نيست

 سهراب بيا که آب را گل کردند

در اندیشه ی بلندترین شاخه ی نور

در خلوتی میان بهشت و خدا

جایی سرشار از لبخند فرشته ها

امشب کلی گریه کردم .

میگن اگه به یاد خدا باشی دلت آروم می گیره .

یه لحظه با خودم گفتم وای شاید دیگه خدا منو دوست نداره.

ولی من از کوچیکی یاد گرفتم که خدا اونقدر بزرگه که اگر گناه بزرگی هم کرده باشی بازم بنده اون هستی و

بازم ازت محبتش رو دریغ نمی کنه .

امشب دلم خیلی گرفته وقتی کسی که توی زندگی اینقدر دوستش داری می یاد

 و اون حرفا رو بهت می زنه دیگه از دیگرون توقعی نمی شه داشته باشی. باز هم یاد حرفاش افتادم . وقتی

پای حرفاش می شینی میبینی اونم واسه خودش یه دنیا غم و غصه داره . می دونم که ما هم از دل اون خبر

نداریم .اما ای کاش یه لحظه فقط یه لحظه می فهمید که ...

بخدا من از هیچ کس توقع ندارم اما دوست دارم منو هم درک کنند و ببیند.

 هر کس که کار خطایی انجام می ده به حساب من نگذارند . بخدا من هم آدم هستم خدایا دوست دارم داد بزنم

مگه تو هم منو نمی بینی . آخه من چه گناهی کردم که باید اینجوری تاوانش و پس بدم.

خدایا نمی دونم چی شده همه می خوان یه جورایی حال ما رو بگیرند .

خدایا خیلی سخته تو یه جمع باشی اما کسی تو رو نبینه .

شاید این بدترین چیزی باشه که می تونه تو زندگی یه آدم اتفاق بیفته .

دلم گرفته از دست همه ،حتی از دست تو که واسم عزیزی ،حتی بهترین دوستام ، از دست این دنیای بی وفا

که اونم ما رو به حساب نمی یاره و با ما اینجور تا می کنه .

خدایا بعضی وقتا به این فکر می کنم که اگر تو زندگی تو رو نداشتیم به کی باید پناه می بردیم و با کی باید

درد دل می کردیم .

خدایا تو بزرگی تو خودت کمکم کن تا ...

خسته شدم از این زندگی کمکم کن کمکم کن...

می جویمت چنانکه لب تشنه آب را

محو تو آن چنانکه ستاره به چشم صبح

یا شبنم سپیده دمان ، آفتاب را

بی تابم آن چنانکه درختان برای باد

یا کودکان خفته به گهواره تاب را

بایسته ای چنان که تپیدن برای دل

یا آنچنان که بال پریدن عقاب را

حتی اگر نباشی ، می آفرینمت

چنان که التهاب بیابان سراب را

ای خواهشی که خواستنی تر ز پاسخی

با تو چو پرسشی ، چه نیازی جواب را

دل ز جادوی رخت افسون شده

جز تو هر یاری به دل مدفون شده

عالم از زیباییت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب، یعنی خموش

 طعم بوسه از لبم، برد عقل و هوش

 در سرم جز عشق او سودا نبود

 بهر کس جز او، در این دل جا نبود

 دیده جز بر روی او بینا نبود

 همچو عشقم، هیچ گلِ زیبا نبود

 روزگار اما وفا با ما نداشت

 طاقت خوشبختی ما را نداشت

 پیش پای عشقِ ما سنگی گذاشت

 بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

 آخر این قصّه، هجران بود و بس

 حسرت و رنج فراوان بود و بس

یار ما را از جدایی غم نبود

در غمش، مجنونِ عاشق، کم نبود

بر سر پیمان خود محکم نبود

سهم من از عـشق، جز ماتم نبود

ای تک چراغ شهر شب آلودم

این راه رابه شوق تو پیمودم

برگرد ای امید گریز آهنگ

من آرزوی گمشده ات بودم

ای شهر غم گرفته ی پراندوه

مرغ نشاط بر سر بامت نیست

کو آن پرنده های طلایی رنگ؟

دیگر شراب شوق به جامت نیست

آن روزها بهار چه زیبا بود

با عطر پونه های بیابانی

با سبزه های وحشی صحراها

باروزهای نم نم بارانی

رخت سفر به سوی تو بر بستم

شاید بهار تازه تری جویم

شاید به خنده باز کنی دررا

آه ای گل شکفته ی خوش بویم

ای وای ای پرنده ی بی آرام

در این دیار از تو نشانی نیست

اینجا دیار گنگ فراموشی ست

اینجا اجاق سرد و خاموشی ست

من بی تو در سیاهی بی فرجام

با هر لبی سخن زتو می گویم

چون موج های سرکش بی آرام

از هر کسی نشان زتو می جویم 

دیوارهای مات شما هرگز

اورا ندیده اید کجا میرفت؟

ای جاده های سرد نپرسیدید

خورشید از این دیار چرا می رفت؟

از کوچه های خسته و خواب آلود

اواز باد وحشی شبگردی

در گوش من طنین فکند ناگه

او مرده است، بیهوده می گردی

دور از نشاط هستی و غوغای زندگی

دل با سکوت و خلوت غم خو گرفته بود

آمد سکوت سرد و گرانبار را شکست

آمد صفای خلوت اندوه را ربود

آمد به این امید که در گور سرد دل 

 شاید ز عشق رفته بیابد نشانه ای

او بود و آن نگاه پر از شوق و اشتیاق

من بودم و سکوت و غم  جاودانه ای 

 آمد مگر که باز در این ظلمت ملال

روشن کند به نور محبت چراغ من

باشد که من دوباره بگیرم سراغ شعر

زان بیشتر که مرگ بگیرد سراغ من

گفتم مگر صفای نخستین نگاه را

در دیدگان غمزده اش جستجو کنم

وین نیمه جان سوخته از اشتیاق را

خاکستر از حرارت آغوش او کنم

چشمان من به دیده او خیره مانده بود

رخشید یاد عشق کهن در نگاه ما

آهی از آن صفای خدایی زبان دل 

 اشکی از آن نگاه نخستین گواه ما

ناگاه عشق مرده سر از سینه برکشید

آویخت همچو طفل یتیمی به دامنم 

 آنگاه سر به دامن آن سنگدل گذاشت 

 آهی کشید از سر حسرت که : این منم

باز آن لهیب شوق و همان شور و التهاب

باز آن سرود مهر و محبت ولی چه سود؟

ما هر کدام رفته به دنبال سرنوشت

من دیگر آن نبوده ام و او دیگر او نبود 

دل گمراه من چه خواهد کرد

با بهاری که میرسد از راه ؟

یا نیازی که رنگ میگیرد

درتن شاخه های خشک و سیاه ؟

دل گمراه من چه خواهد کرد ؟

با نسیمی که میترواد از آن

بوی عشق کبوتر وحشی

نفس عطرهای سرگردان؟

لب من از ترانه میسوزد

سینه ام عاشقانه میسوزد

پوستم میشکافد از هیجان

پیکرم از جوانه میسوزد

هر زمان موج میزنم در خویش

می روم میروم به جایی دور

بوته گر گرفته خورشید

سر راهم نشسته در تب نور

من ز شرم شکوفه لبریزم

یار من کیست ای بهار سپید ؟

گر نبوسد در این بهار مرا

یار من نیست ای بهار سپید

دشت بی تاب شبنم آلوده

چه کسی را به خویش می خواند ؟

سبزه ها لحظه ای خموش خموش

آنکه یار منست می داند

آسمان می دود ز خویش برون

دیگر او در جهان نمی گنجد

آه گویی که این همه آبی

در دل آسمان نمیگنجد

در بهار او زیاد خواهد برد

سردی و ظلمت زمستان را

می نهد روی گیسوانم باز

تاج گلپونه های سوزان را

ای بهار ای بهار افسونگر

من سراپا خیال او شده ام

در جنون تو رفته ام از خویش

شعر و فریاد و آرزو شده ام

می خزم همچو مار تبداری

بر علفهای خیس تازه سرد

آه با این خروش و این طغیان

 دل گمراه من چه خواهد کرد ؟

وقتی یکی رو دوست داری ، اون دوستت نداره

وقتی یکی دوستت داره ، تو دوستش نداری

دو نفر هم که همدیگه رو دوست دارند ، هیچ وقت به هم نمیرسند

پس آخه چرا خدا؟

پس چرا عشق رو آفریدی؟

خواستی که ما رو عذاب بدی؟

  باشه    دادی ، دادی  

دیگه تمومش کن  خدا

یا من رو بکش یا عشق رو

 یا

کاری کن که من و اونی که همدیگه رو دوست داریم ، بهم برسیم

ولی کاش بودی تا اشکهایم از شوق دیدارت سرازیر می شد

کاش بودی و دستهای مهربانت مرهم همه ی دلتنگیها و نبودن هایت

می شد

کاش بودی تا سر به روی شانه های مهربانت می گذاشتم و دردهایم را به گوش تو میرساندم

بدون تو عاشقی برایم عذاب است، درد است، خون است

می دانم که نمی دانی بعد از تو دیگر قلبی برای عاشق شدن ندارم

کاش می دانستی چقدر دوستت دارم و بیش از عشق بر تو عاشقم

کاش می دانستی که اگر از کنارم بروی لحظه های زندگی برایم پر از درد و عذاب می شوند

می دانم که نمی دانی بدون تو دیگر بهانه ای برای ادامه ی زندگی ندارم... جز انتظار آمدنت

انتــــــــــــــــــــظار...

شـــــش حرف و چــهار نقطه و صد نکته !

کلمه ی کوتاهی است اما پر معنی !

معنی این کلمه را شاید سالها طول بکشد تا بفهمی

درون قلب این کلمه ی کوچک ده ها کلمه وجود دارد که تجربه کردن هر کدامشان دل شیر می خواهد !

تنهایی ، چشم به راه بودن ، غم ، غصه ، نا امیدی ، شکنجه های روحی ،

دلتنگی ، صبوری ، اشک بی صدا ، هق هق شبونه ، افسردگی ،

 پشیمانی ، بی خبری و دلواپسی....!

برای هر کدام از این کلمات چند حرفی ، که خیلی راحت به زبان می آیند

و خیلی راحت نوشته و خوانده میشوند ، باید رنج و سختی های زیادی رو تحمل کرد

تا معانی این کلمات رو فهمید و درست درکشان کرد !!!

همانطور که من سالها این رنج و سختی ها رو تحمل کردم تا به تو برسم

تو گفتی: منتظر باش... در انتظار باش... تا شاید... شاید

اوضاع کمی بهتر شد

گفتم: خوب شاید بهتر نشد

گفتی : اون وقته که باید همدیگه رو فراموش کنیم.

چطور تونستی؟

آخه چطور تونستی بهم بگی که فراموشت کنم؟

آخه چطور وجدانت بهت اجازه میده که من رو... منی که با تمام وجود دوستت دارم ، فراموش کنی؟ 

آخه چطور از من میخوای که فراموشت کنم؟

مگه نمی دونی؟ 

مگه نمی دونی که تمام امید زندگیم هستی؟

مگه بهت نگفتم که دوستت دارم تا هر وقت که تو بخوای؟

مگه بهت نگفتم تو رو با تمام دنیا عوض نمی کنم؟

مگه بهت نگفتم که اگر بری من هم میرم؟

تنها تفاوت رفتن ما اینه که تو از پیش من میری و من از این دنیا

تو گفتی: که منتظر بمونم

اما من متنفرم از هر چیزی که باز هم اون رنج ها و سختی ها رو در بر داشته باشه

و قبل از همه ی اون ها متنفرم از

انتـــظار...

آره از انتظار متنفرم

اما چی بگم؟  

چه کا ر کنم؟

اجباره من هم مجبور

مجبورم که منتظر باشم تا شاید بتونی

شاید بتونی من رو درک کنی

شاید بتونی مفهوم پاک عشق رو درک کنی

پس می مانم... می مانم به امید روزی که اینچنین شود

به امید روزی که عشق، بین من و تو قضاوت کند

به امید روزی که فاصله ها کمتر شوند

به امید روزی که در کنار تو و دست در دست تو ، قدمزنان راه بروم

و خنده های زیبایت را تماشا کنم

پس تا همیشه و برای همیشه 

دوستت می دارم

و تا آن روز که خود بگویی مرا نمی خواهی ، به یادت هستم

 و فقط به تو فکر می کنم

 و تا ابد دوستت می دارم

دوستت دارم ای عشق من

(M)

هرلحظه یادت میکنم

شاید تو هم یادم کنی

همواره در فکر توام

با یک نگاه شادم کنی

هرگز ندیدم از کسی

لبخند زیبای تو را

هرگز نمی گیرد کسی

 در قلب من جای تورا

حافظ ، ز چشمان قشنگت غزلی ساخت

هرکس که تو را دید، به چشمان تو دل باخت

نقاش غزل تا که به چشمان تو پرداخت

دیوانه شد از طرز نگاهت قلم انداخت

در سرزمین غربت

مردن چه سود دارد؟

با آسمان خسته

با ابر دل شکسته 

با درد ریشه بسته

رستن چه سود دارد؟

بودم به عشق یاران

عمری در این بیابان

وقتیکه دلبری نیست

ماندن چه سود دارد؟